Nocnym autokarem do Zakopanego

Autokar odjechał ze Szczecina w czwartek o 20:40. Kierowca zgasił światła w kabinie po godzinie, kiedy wyjechaliśmy na autostradę. Zostały tylko niebieskie lampki przy podłodze i świecące ekrany telefonów, które gasły jeden po drugim. Obudziłam się koło trzeciej na postoju pod Wrocławiem, potem koło szóstej, kiedy za oknem zrobiło się szaro, a na horyzoncie pojawiły się góry. O 8:50 wysiadłam w Zakopanem, w szarym, zimnym powietrzu, z zesztywniałą szyją i bardzo zadowolona.

Ze Szczecina do Zakopanego jest prawie najdalej, jak się da w Polsce. Pociągiem z przesiadką jedzie się większą część dnia. Samolotem nie ma sensu. Nocny autokar pozwala wyjechać po pracy w czwartek i mieć w piątek rano cały dzień w górach.

Gdzie usiąść

W nocnym autokarze miejsce ma znaczenie, większe niż w dziennym. Przy rezerwacji wybieram, jeśli przewoźnik daje wybór:

• okno, bo można oprzeć głowę i nikt nie budzi, wychodząc do toalety,
• środek autokaru, bo z przodu w nocy przeszkadzają światła z drogi i rozmowy kierowców, a z tyłu zapach i drzwi toalety,
• z dala od schodów i drzwi środkowych, bo na postojach wieje tam zimnem.

Przy autokarze piętrowym wybieram górny pokład. Jest ciszej, a widok rano lepszy.

Co mam przy sobie na noc

Zdejmuję buty, zakładam ciepłe skarpety, rozkładam fotel na tyle, na ile pozwala sąsiad z tyłu. Pytam go o to wcześniej, zanim zgaśnie światło. Taka rozmowa trwa pięć sekund i oszczędza wzajemnych pretensji o trzeciej w nocy.

Jak spać w autokarze

Spanie w autokarze jest trudniejsze niż w nocnym pociągu, bo się siedzi. Z mojego doświadczenia przesypia się w kawałkach: dwie godziny, przerwa na postój, dwie godziny, przerwa. Razem może pięć godzin. Nie walczę z tym. Między kawałkami snu słucham muzyki albo patrzę na światła miast za oknem.

Co pomaga: nie jem ciężko przed wyjazdem, nie piję kawy po południu, na postojach wychodzę rozprostować nogi. Na postoju pod Wrocławiem było trzy stopnie i wiało. Pięć minut na świeżym powietrzu i wracałam do autokaru z przyjemnością.

W porównaniu z autokarem do Pragi, o którym pisałam w maju, nocna podróż ma jedną wielką zaletę: osiem, dziesięć godzin drogi mija, zanim zdążysz się nimi zmęczyć.

Pierwszy dzień po nocy w drodze

Pierwszy dzień po nocnej podróży planuję lżej. W piątek nie szłam w wysokie góry. Zostawiłam plecak w pensjonacie, który pozwolił mi go zostawić przed zameldowaniem, zjadłam porządne śniadanie i poszłam do jednej z dolin, które zaczynają się prawie w mieście. Łagodna droga wzdłuż potoku, szum wody, skały i lasy. Pod koniec października modrzewie w Tatrach są złote, a na tle ciemnych świerków i szarych skał wyglądają, jakby ktoś je podświetlił.

Po powrocie przespałam dwie godziny w pensjonacie i wieczorem byłam gotowa na Krupówki, oscypka z grilla i grzane wino.

Tatry pod koniec października

W sobotę poszłam wyżej, na jedną z polan z widokiem na grań. Kilka rzeczy, o których trzeba pamiętać jesienią w Tatrach:

• Dzień jest krótki. Pod koniec października zmienia się czas na zimowy i po szesnastej szybko robi się ciemno. Wychodzę wcześnie rano, a plan robię tak, żeby wrócić w dolinę przed zmrokiem. Czołówka w plecaku zawsze.
• Wyżej może być zima. W dolinie było kilka stopni na plusie, wyżej szlaki pokrywał śnieg i lód. Na wysokie szlaki jesienią bez raków i doświadczenia nie wchodzę. Zawsze sprawdzam komunikaty o warunkach na szlakach i prognozę dla gór, nie dla miasta.
• Wejście do parku narodowego jest płatne. Bilety kupuje się przy wejściu na szlak albo przez internet.
• Numer alarmowy. W razie wypadku dzwoni się pod 112 albo pod numer ratunkowy w górach. Mam w telefonie aplikację ratunkową, która przy wezwaniu pomocy wysyła ratownikom moją lokalizację.

Na polanie było zimno, ale słonecznie. Siedziałam na drewnianej ławce przy szałasie, z herbatą z termosu, i patrzyłam na pierwsze ośnieżone szczyty nad złotymi lasami. Godzinę w ciszy, przerwaną tylko przez dwóch turystów z psem.

Po zejściu z polany wjechałam jeszcze kolejką na wzgórze po drugiej stronie miasta, z którego widać całe Tatry naraz, od zachodu po wschód. O tej porze roku, przed sezonem zimowym, na górze było prawie pusto. Stragany z pamiątkami w połowie zamknięte, zapach dymu z kominów, a nad miastem pasmo gór, na które zachodzące słońce rzucało różowe światło. Zjechałam na dół już po ciemku.

Powrót i Wszystkich Świętych

Wracałam nocnym autokarem w sobotę wieczorem. Rano w niedzielę, pierwszego listopada, byłam w Szczecinie, wzięłam prysznic, przebrałam się i pojechałam do mamy do Stargardu, na cmentarz. W autokarze spałam lepiej niż w drodze tam, bo po dwóch dniach chodzenia zasnęłam, zanim wyjechaliśmy z Zakopanego.

Dwie noce w autokarze i jedna w pensjonacie to męczący układ. Ale dał mi dwa pełne dni w górach przy jednym wolnym piątku i za niewielkie pieniądze.