Bus z kierowcą na wyjazd w kilkanaście osób - kiedy to się opłaca

W piątek o 14:20 na parkingu przy dworcu we Wrocławiu stało czternaście osób z plecakami i jedna z walizką na kółkach, która przez cały weekend tłumaczyła, że w walizce są buty do tańca i nic więcej. O 14:30 podjechał biały bus. Kierowca wysiadł, policzył nas wzrokiem, otworzył bagażnik i powiedział tylko: „Najpierw duże, potem plecaki”. Po dziesięciu minutach jechałyśmy na zachód, a ja pierwszy raz od lat nie musiałam sprawdzać żadnej przesiadki.

Grupa to moje środowe zajęcia tańca na Pogodnie. Od wiosny mówiłyśmy o wspólnym wyjeździe na warsztaty i w sierpniu się udało: weekend w odnowionym dworze kilkanaście kilometrów od Legnicy, sala z drewnianą podłogą, pokoje na piętrze, zajęcia od rana do wieczora. Jedyny problem: dwór stoi na wsi, a do najbliższej stacji jest kilka kilometrów polną drogą.

Pociąg do dużego miasta, dalej na kołach

Ze Szczecina pod Legnicę da się dojechać koleją, ale z przesiadką i potem zostaje ostatni odcinek. W piątek po południu z bagażami dla czternastu osób to trzy taksówki ze stacji i nadzieja, że w ogóle przyjadą. W niedzielę to samo w drugą stronę, tyle że wcześnie rano, bo pociąg do Szczecina nie poczeka.

Nasza instruktorka wymyśliła to inaczej. Wszyscy jedziemy rano jednym pociągiem do Wrocławia, bo stamtąd połączeń ze Szczecinem jest dużo. We Wrocławiu czeka wynajęty bus, który wiezie nas pod same drzwi dworu. W niedzielę po obiedzie ten sam bus odwozi nas na dworzec, na pociąg powrotny. Bus nie zostaje z nami na miejscu, bo przez cały weekend nikt nigdzie się nie wybierał. Potrzebne były dwa kursy: tam i z powrotem.

Mnie się to podobało z jednego powodu: pociąg do Wrocławia każdy kupił sam, z własną zniżką i na własne konto. Wspólny był tylko kawałek, którego koleją nie dało się sensownie przejechać.

Jak to policzyłyśmy

Przy czternastu osobach liczy się każda złotówka na głowę, więc zanim instruktorka cokolwiek zamówiła, rozpisała trzy warianty na kartce:

• kolej z przesiadką aż do stacji najbliżej dworu i taksówki na ostatni odcinek,
• kilka aut prywatnych, ale w grupie tylko dwie osoby mają samochód, a nikt nie chciał prowadzić po warsztatach w niedzielę,
• pociąg do Wrocławia i bus z kierowcą na odcinek do dworu i z powrotem.

Przewoźnika znalazła we Wrocławiu. Wrocek Travel ma osobną podstronę dla grup z Legnicy i całego powiatu legnickiego, wynajem autokarów Legnica (https://wrocektravel.pl/wynajem-autokarow-legnica), a na niej tabelę floty: od busa na osiem osób plus kierowcę, przez busy na 28-29 miejsc, po autokar na 59 miejsc. Obok jest cennik ryczałtów za przejazd. Za trasę do 100 kilometrów autobusem do 30 miejsc stoi tam 1000 zł, z kierowcą, paliwem i opłatami drogowymi w cenie. Z Wrocławia pod Legnicę mieściłyśmy się w tej granicy.

Czternaście osób to za dużo na jeden ośmioosobowy bus, a dwa małe busy to dwóch kierowców. Wyszedł więc jeden większy, w którym połowa miejsc została pusta. Plecaki jechały na wolnych fotelach.

Co wpisać w zapytaniu

Zapytanie wysyłała instruktorka, ale pomagałam jej je napisać, bo maile to akurat moja praca. Przewoźnik prosi o trzy rzeczy: datę, liczbę osób i trasę. My dopisałyśmy jeszcze kilka, żeby nie było pytań w ostatniej chwili:

• godzinę przyjazdu pociągu i miejsce odbioru przy dworcu, z zapasem na opóźnienie,
• dokładny adres dworu, bo na wsi nawigacja lubi prowadzić pod stodołę sąsiada,
• liczbę dużych bagaży, żeby wiedzieli, czy wystarczy luk,
• godzinę odjazdu pociągu w niedzielę i prośbę o podstawienie busa godzinę wcześniej.

W notesie instruktorki na dwa tygodnie przed wyjazdem zostały trzy pozycje do odhaczenia: zaliczka za dwór, lista, kto śpi z kim w pokoju, i wynajem busa Wrocław (https://wrocektravel.pl/wynajem-autokarow-legnica) na piątek i niedzielę. Odpowiedź z wyceną przyszła następnego dnia. Rezerwowałyśmy niecały miesiąc wcześniej. Na stronie przewoźnika piszą, że zwykle wystarczają dwa-cztery tygodnie, a przed sezonem szkolnych wycieczek trzeba wcześniej. W sierpniu było spokojnie.

Jak się jechało

Pół godziny po wyjeździe z Wrocławia skończyły się bloki, zaczęły pola, a potem pagórki z lasami na horyzoncie. Kierowca jechał spokojnie, w busie było chłodno, a ja siedziałam przy oknie z kanapką i zeszytem z biletami. Pieczątkę z informacji turystycznej przy dworcu we Wrocławiu zdążyłam zdobyć jeszcze przed odjazdem, bo pociąg przyjechał o czasie. Pani w okienku spytała, czy to do kolekcji. Do kolekcji.

Pod dworem kierowca zawrócił na żwirze, pomógł wyjąć walizkę z butami i umówił się z instruktorką na niedzielę. W niedzielę był piętnaście minut przed czasem. Na dworzec dojechałyśmy z takim zapasem, że wszystkie zdążyły kupić kawę na drogę. Pociąg do Szczecina miał dwadzieścia minut opóźnienia, ale tego już żaden bus nie załatwi.

Kiedy bus z kierowcą ma sens, a kiedy nie

Po tym weekendzie mam swoją prostą regułę. Bus z kierowcą wygrywa, kiedy:

• jedzie was co najmniej osiem-dziesięć osób, bo wtedy koszt dzieli się na tyle głów, że wychodzi rozsądnie,
• cel jest poza miastem i ostatni odcinek komunikacją to przesiadki, czekanie albo taksówki,
• macie konkretny pociąg do złapania i nie chcecie zależeć od wiejskiego autobusu, który w niedzielę jeździ dwa razy dziennie,
• w grupie są osoby z bagażem, którego nie da się nieść kilometr polną drogą.

Nie ma sensu, kiedy jedziecie we dwie albo trzy, bo wtedy przejazd na osobę wychodzi drożej niż taksówka. I kiedy cel jest w centrum miasta z dworcem, bo wtedy wystarczy pociąg i spacer.