Drezno na weekend ze Szczecina

Pierwszy raz byłam w Dreźnie w styczniu 2015 roku, z Lipska, na jeden dzień, za resztkę stypendium. Pamiętam mróz, szare niebo i to, że stałam przed odbudowanym kościołem z kopułą i nie mogłam zrozumieć, dlaczego część kamieni jest prawie czarna, a część jasna jak piasek. Jedenaście lat później wróciłam we wrześniu, na cały weekend, i tym razem już wiedziałam.

Drezno leży bliżej Szczecina, niż się wydaje. Pociągiem z przesiadką w Berlinie jedzie się niecałe pięć godzin. Wyjechałam w piątek rano, w południe byłam na miejscu.

Kamienie dwóch kolorów

Kościół z kopułą na rynku Starego Miasta został zniszczony pod koniec wojny i przez kilkadziesiąt lat stał jako stos gruzu, pomnik tego, co się stało z miastem. Odbudowano go dopiero kilka lat po zjednoczeniu Niemiec, kamień po kamieniu, i otwarto w połowie pierwszej dekady tego wieku. Ciemne kamienie to te ocalałe z ruin, odnalezione w gruzie i wstawione z powrotem na swoje miejsca. Jasne są nowe.

Z daleka całość wygląda jak budynek z łatkami. Z bliska jak mapa pamięci. Stałam przed nim tak samo długo jak jedenaście lat temu, tylko tym razem rozumiałam, na co patrzę. Do środka weszłam w sobotę rano, kiedy było jeszcze cicho. Jasne, pastelowe wnętrze, galerie jedna nad drugą, światło z okien pod kopułą.

Plan na trzy punkty

Taras nad Łabą

Wzdłuż rzeki, nad starym miastem, ciągnie się szeroki taras na dawnych murach obronnych, nazywany balkonem Europy. Z jednej strony pałace, kościoły i akademia sztuk pięknych z kopułą, którą miejscowi nazywają wyciskarką do cytryn. Z drugiej Łaba, łąki nad wodą po drugiej stronie i mosty. Po rzece pływają stare parowce z kołami łopatkowymi. Siedziałam na schodach tarasu w piątek wieczorem i patrzyłam, jak słońce zachodzi za mostem, a w wodzie odbijają się wieże.

Pałac z ogrodem

Niedaleko tarasu stoi barokowy zespół pałacowy z dziedzińcem, fontannami i pawilonami, w których mieszczą się muzea. Na sam dziedziniec można wejść bez biletu i właśnie tam spędziłam pół godziny w sobotę, chodząc po galeriach na dachach pawilonów. Muzea zostawiłam na następny raz. Dwa dni to za mało na Drezno muzealne i postanowiłam nie udawać, że jest inaczej.

Nowe Miasto

Po drugiej stronie rzeki leży Nowe Miasto, które mimo nazwy wcale nie jest nowe, a jego dalsza część przetrwała wojnę w znacznie lepszym stanie niż centrum. Dziś to najbardziej żywa część Drezna: kamienice z kolorowymi podwórkami, małe kawiarnie, sklepy z rzeczami używanymi, bary, murale na każdej ścianie.

Najbardziej znane są połączone ze sobą podwórka, każde zaprojektowane inaczej. Na jednym z nich fasadę pokrywają rynny i lejki, które przy deszczu grają, bo woda spływa nimi jak przez instrument. W sobotę po południu akurat przelotnie padało i usłyszałam to na własne uszy. Kilkanaście osób stało pod daszkami i słuchało rynien jak koncertu.

Jak się poruszać

Drezno da się obejść pieszo, jeśli nocujesz w centrum albo w Nowym Mieście. Stare Miasto, taras, pałace i most to kilkanaście minut spaceru. Tramwaje przydają się wtedy, gdy chcesz pojechać dalej wzdłuż rzeki albo wracasz późno. Kupiłam bilet dobowy w automacie na przystanku, płacąc kartą, i to wystarczyło na dwa dłuższe przejazdy w sobotę i niedzielę.

Dworzec główny leży kawałek od starego miasta, po drugiej stronie długiej ulicy handlowej. Z plecakiem poszłam pieszo i zajęło mi to dwadzieścia minut. Wieczorem i w niedzielę rano centrum jest spokojne, a sama czułam się w nim swobodnie, także po zmroku na moście.

Wrzesień nad Łabą

Wrzesień to dobry miesiąc na Drezno. Upały minęły, było dwadzieścia kilka stopni w dzień i kilkanaście wieczorem. W okolicach Drezna rosną winnice, na zboczach doliny Łaby, i na początku września w miasteczkach dookoła zaczyna się czas winobrania. W niedzielę rano wsiadłam do tramwaju i pojechałam kilka przystanków w dół rzeki, do miejsca, gdzie winnice schodzą prawie do samych domów. Przeszłam się ścieżką między rzędami krzewów, z widokiem na dolinę, i wróciłam do miasta przed pociągiem.

Nad rzeką, na łąkach po stronie Nowego Miasta, w ciepłe wieczory siedzą setki ludzi na kocach. W sobotę dołączyłam do nich z kanapką i butelką soku. Z łąk widać panoramę starego miasta, tę ze wszystkich pocztówek, i lepiej ogląda się ją z dołu, z trawy, niż z tarasu.

Gdzie spałam, co jadłam

Spałam w małym hotelu w Nowym Mieście, w pokoju na poddaszu. Wybrałam tę dzielnicę, bo wieczorem jest tam życie, a rano spokój, a do starego miasta idzie się przez most kwadrans. Okno wychodziło na podwórko, tak jak lubię od czasu nocy nad barem.

Jadłam saksońsko i nie tylko. Ziemniaczana zupa z kiełbaską, pieczeń w ciemnym sosie, a na deser kawałek drezdeńskiego sernika z twarogiem, wysokiego i bez spodu, który smakuje trochę jak nasz, a trochę jak coś zupełnie innego. Na śniadania piekarnia na rogu, na kolacje bary w Nowym Mieście, gdzie za rozsądne pieniądze można zjeść wszystko od falafela po ramen.

Drezno czy Lipsk

Skoro byłam w obu w tym roku, porównam. Lipsk jest bardziej codzienny, studencki, z kanałami i fabrykami zamienionymi na pracownie. Drezno jest bardziej reprezentacyjne, barokowe, ładne jak z pudełka, z rzeką, która robi połowę jego uroku. Do Lipska pojechałabym, żeby pochodzić i posiedzieć w kawiarni. Do Drezna, żeby patrzeć.

Jeśli masz jeden weekend i jedziesz pierwszy raz, wybierz Drezno. Jeśli masz drugi, jedź do Lipska.