Lipsk na weekend bez planu

Bilet kupiłam w czwartek o 22:40, kiedy wysłałam klientowi ostatnią stronę instrukcji. W piątek o siódmej rano siedziałam w pociągu do Berlina z kawą z automatu i bez żadnego planu poza jednym: chcę zobaczyć, czy Lipsk jest taki, jak go zapamiętałam.

Byłam tu zimą na przełomie 2014 i 2015 roku, na semestrze wymiany. Miałam dwadzieścia dwa lata, stypendium, które kończyło się koło dwudziestego, i pokój w akademiku z widokiem na parking. To w Lipsku pierwszy raz kupiłam bilet w czwartek i pojechałam gdzieś w sobotę. Uznałam, że blog o takich wyjazdach powinien zacząć się właśnie tu.

Dojazd z przesiadką w Berlinie

Ze Szczecina do Lipska nie ma sensownego połączenia bez przesiadki. Jedzie się do Berlina, a stamtąd dalej na południe. Cała droga zajęła mi mniej więcej pięć godzin z czekaniem na peronie. Można szybciej, ale szybsze pociągi w Niemczech kupowane dzień przed wyjazdem bywają drogie, więc wybrałam wariant wolniejszy i tańszy.

Na odcinku do Berlina pracowałam. Na drugim odcinku już nie, bo za oknem zaczęły się płaskie pola z rzepakiem tuż przed kwitnieniem i wiatraki, i nagle zrobiło mi się bardzo wakacyjnie, chociaż był dziesiąty kwietnia, a na peronie wiało.

Lipski dworzec jest ogromny. Wysiada się pod stalowym dachem, który wygląda, jakby mógł przykryć pół osiedla. Pierwsze kroki zrobiłam jak zawsze: kawa, potem informacja turystyczna, mapa na papierze i pieczątka do zeszytu. Pani w informacji długo szukała pieczątki w szufladzie, a jak znalazła, odbiła ją bardzo starannie, dwa razy przyciskając.

Plan na trzy punkty

Nigdy nie układam planu godzina po godzinie. Wybieram trzy rzeczy, które chcę zrobić, a resztę zostawiam miastu. W Lipsku były to: pasaże w centrum, kanały na zachodzie miasta i dawna przędzalnia, w której dziś są pracownie i galerie.

Pasaże

Centrum Lipska jest małe i da się je przejść w kwadrans. Ciekawsze jest to, co dzieje się pod dachem. Między ulicami biegną kryte pasaże, niektóre z przeszklonymi sklepieniami, z kawiarniami i małymi sklepami. Kiedyś przechodziłam nimi, żeby nie zmoknąć w drodze na zajęcia. Teraz przeszłam je specjalnie, jeden po drugim, i przy trzecim zrozumiałam, że to najlepszy pomysł na deszczową sobotę, jaki to miasto ma.

Po drodze zajrzałam do kościoła, w którym przez lata pracował Bach i gdzie jest jego grób. Nie jestem znawczynią muzyki dawnej. Ale stanie w ciszy przy tym miejscu po trzech godzinach pociągu robi swoje.

Kanały

W sobotę po południu wsiadłam w tramwaj na zachód. Dzielnica, do której jechałam, była kiedyś przemysłowa: ceglane fabryki, kominy, wąskie kanały, którymi dawniej pływały barki. Dziś wzdłuż wody są kawiarnie, ławki, wypożyczalnie kajaków i mieszkania w dawnych halach. W kwietniu kajaków było mało, ludzi też. Szłam brzegiem kanału prawie godzinę i słyszałam głównie ptaki i rowery.

Jedenaście lat temu ta okolica była dla mnie trochę za daleko i trochę za szara. Teraz byłam zaskoczona, jak bardzo się zmieniła. Przy jednym z mostków stała budka z kawą, a w kolejce do niej czekało pół dzielnicy z psami.

Przędzalnia

Ostatni punkt to dawna przędzalnia bawełny, ogromny kompleks ceglanych budynków niedaleko kanałów. W środku są pracownie artystów, galerie, kilka małych kawiarni. W soboty część galerii jest otwarta, w niedziele bywa różnie, więc sprawdź to wcześniej, żeby nie trafić na zamknięte drzwi. Ja trafiłam na trzy otwarte i jedną z wystawą fotografii, przy której spędziłam więcej czasu, niż planowałam.

Gdzie spałam i co jadłam

Nocowałam w prywatnym pokoju w hostelu, dziesięć minut pieszo od dworca. Pokój mały, łazienka na korytarzu, za to czysto, cicho i blisko pociągu powrotnego. Za dwie noce zapłaciłam mniej więcej tyle, ile za jedną noc w hotelu w tej samej okolicy. O wyborze noclegu napiszę osobno, bo to temat na cały wpis.

Jedzenie w Lipsku nie jest tanie, ale da się zjeść dobrze bez wydawania fortuny. Śniadania kupowałam w piekarni przy hostelu, obiad jadłam w barze z kuchnią wietnamską, których w niemieckich miastach jest sporo, a na kolację w sobotę poszłam do restauracji z regionalną kuchnią, bo raz na wyjazd trzeba. Porcje były takie, że połowę zabrałam w pudełku na drogę powrotną.

Sama w Lipsku

Jeździłam sama i czułam się w tym mieście swobodnie. Centrum wieczorem jest pełne ludzi, tramwaje kursują do późna, a z dworca do większości miejsc da się dojść pieszo. W sobotę wracałam z kanałów po zmroku, ostatni kawałek szłam przez park i było spokojnie, chociaż oświetlone alejki wybierałam świadomie. Tak robię w każdym mieście, nie tylko tu.

Język nie jest problemem. Mówię po niemiecku zawodowo, ale w kawiarniach i w informacji młodsi ludzie bez kłopotu przechodzą na angielski. Starsi czasem nie, wtedy pomaga kilka zwrotów i uśmiech. Karta płatnicza działa prawie wszędzie, choć w małych piekarniach i budkach z kawą zdarzało się „tylko gotówka”. Trzymam więc zawsze w portfelu kilkadziesiąt euro w drobnych.

Kwiecień okazał się dobrym miesiącem. Było chłodno, rano kilka stopni, w południe kilkanaście, przez godzinę padało, ale turystów było niewielu, a w kawiarniach zawsze znalazło się miejsce przy oknie. Latem kanały na pewno wyglądają piękniej, za to trzeba się o te miejsca przy wodzie bić.

Co bym zrobiła inaczej

Przyjechałabym w czwartek wieczorem, nie w piątek. Pięć godzin drogi zjadło mi pół piątku, a Lipsk najlepiej wygląda rano, zanim centrum się zapełni. Wzięłabym też mniejszy plecak. Dwie książki, które spakowałam, wróciły nieotwarte.

Do miasta z czasów studiów trudno wrócić bez sentymentu. Akademik nadal stoi, parking pod oknem też. Przeszłam obok i nie weszłam. Bilet kupiony, reszta się ułoży, jak mówię, i tym razem ułożyła się bez wspominania na siłę.