Jak się spakować na zimowy weekend w mieście

W sobotę o 15:50 stałam na molo w Sopocie, na samym końcu, z kapturem zaciągniętym tak, że widziałam tylko kawałek szarego morza. Wiało od północy, mżawka leciała poziomo, a termometr w telefonie pokazywał trzy stopnie, odczuwalne minus dwa. Na całym molo były może cztery osoby, w tym ja. Było mi ciepło. I to była zasługa jednej decyzji podjętej w czwartek wieczorem nad otwartym plecakiem.

W czerwcu, podczas weekendu w Gdańsku za mniej niż 500 zł, leżałam na plaży w Brzeźnie. W listopadzie wróciłam, żeby zobaczyć, jak to samo miasto wygląda zimą. Zmieścić się w małym plecaku z zimowymi rzeczami było trudniej niż latem, ale da się.

Zasada pierwsza: najgrubsze na siebie

Zimą plecak dwudziestolitrowy wystarcza tylko pod jednym warunkiem: wszystko, co grube, masz na sobie. Kurtka, sweter, buty, czapka i szalik jadą na mnie, a nie w plecaku. W plecaku zostaje to, co cienkie i na zmianę.

W pociągu wygląda to trochę śmiesznie, bo siedzę obłożona warstwami jak cebula. Ale kurtkę wieszam na haczyku, sweter zdejmuję i kładę na kolanach, a plecak dalej mieści się na półce.

Warstwy

Na zimowy weekend w mieście ubieram się w trzy warstwy, które mogę zdejmować i zakładać w zależności od tego, czy jestem na wietrze nad morzem, czy w ciepłym muzeum.

• Pierwsza warstwa: koszulka z długim rękawem z wełny albo z materiału, który odprowadza wilgoć. Bawełna po godzinie spaceru jest mokra od potu i robi się zimno.
• Druga warstwa: cienki sweter albo polar. Ciepły, ale nie gruby.
• Trzecia warstwa: kurtka, która chroni przed wiatrem i deszczem. Moja jest puchowa, lekka, z kapturem, i zwija się do rozmiaru małego worka.

Pod spodnie, w zimne dni, zakładam cienkie legginsy termiczne. Zajmują mało miejsca, a nad morzem przy wietrze robią ogromną różnicę.

Na zmianę w plecaku

• dwie koszulki z długim rękawem na zmianę,
• jedne legginsy termiczne na zmianę,
• trzy pary ciepłych skarpet, wełnianych albo grubych sportowych,
• bielizna,
• piżama albo ciepła koszulka do spania, bo w hostelach w listopadzie bywa chłodno,
• cienkie rękawiczki do telefonu i grubsze na wierzch,
• kosmetyczka z kremem ochronnym na zimno i pomadką,
• powerbank, bo na zimnie bateria w telefonie traci siły szybciej,
• woreczek na mokre rzeczy.

Wszystko zmieściło się w moim małym plecaku, tym samym, o którym pisałam przy pakowaniu na weekend. Gdybym leciała samolotem, kurtkę i sweter założyłabym na siebie przy wejściu, a w plecaku miałabym jeszcze trochę miejsca.

Buty

Najważniejsza decyzja całego zimowego pakowania. Biorę jedną parę: wygodne, ciepłe buty za kostkę, odporne na wodę, z grubą podeszwą, w których mogę chodzić cały dzień po mokrym bruku. W listopadzie w Gdańsku padało trochę każdego dnia, a na starym mieście bruk zamienia się wtedy w lodowisko z kałużami.

Druga para butów nie jedzie, bo zajmuje pół plecaka. Za to suche skarpety na zmianę są obowiązkowe. Mokre skarpety wieszam na kaloryferze w pokoju, a rano zakładam suche. Buty na noc wypycham gazetą albo papierowym ręcznikiem z łazienki, żeby wyschły od środka.

Czapka, szalik, rękawiczki

Bez czapki nad morzem w listopadzie nie ma o czym mówić. Moja jest wełniana, zakrywa uszy i mieści się w kieszeni kurtki, kiedy wchodzę do środka. Szalik duży, taki, który mogę owinąć dwa razy albo zarzucić na głowę pod kapturem. Rękawiczki dwie pary: cienkie, w których obsłużę telefon, i grube na wierzch na spacer nad morzem.

Parasola nie biorę. Przy wietrze od morza parasol wywraca się po trzech minutach. Kaptur i kurtka odporna na deszcz wystarczają.

Ciemno o szesnastej

Zimowy weekend w mieście wymaga innego planu dnia niż letni. Po zmianie czasu ciemno robi się koło szesnastej, a przy pochmurnym niebie jeszcze wcześniej. Wszystko, co chcę zobaczyć na zewnątrz, planuję na rano i wczesne popołudnie: spacer nad morzem, park, punkty widokowe. Muzea, kawiarnie i kolacje zostawiam na wieczór.

Między spacerami robię przerwy w ciepłym miejscu, co dwie, trzy godziny. Gorąca czekolada, zupa w barze, kwadrans w księgarni. Organizm na zimnie i wietrze męczy się szybciej, niż się wydaje, a przemarznięta przestajesz cieszyć się czymkolwiek. W plecaku mam też mały termos z herbatą, który napełniam rano w hostelu. Na molo w Sopocie był wart więcej niż jakakolwiek kawiarnia.

Ostatnia rzecz: odblask. Zimą po zmroku chodzę dużo poza centrum, wzdłuż ulic bez chodników, na przystanki. Mały odblask przypięty do plecaka nic nie waży, a kierowcy widzą mnie z daleka.

Listopadowy Gdańsk

Gdańsk w listopadzie to inne miasto niż w czerwcu. Mniej ludzi, krótki dzień, światła latarni na mokrym bruku już po szesnastej, nad Motławą mgła. Ceny noclegów niższe niż latem, w hostelach wolne miejsca, w kawiarniach miejsca przy oknie.

W piątek po przyjeździe poszłam do muzeum historii drugiej wojny światowej, które stoi nad rzeką niedaleko starego miasta, w budynku jak przechylona bryła. Spędziłam tam cztery godziny, aż do zamknięcia. Na zimowy weekend nad morzem to idealny plan na deszczowe popołudnie.

W sobotę pojechałam kolejką podmiejską do Sopotu i przeszłam plażą do Gdańska, a wcześniej na molo, prawie puste. Szare morze, mewy siedzące rzędem na falochronie, piasek przyklejony do butów. Zmarzłam tylko w nos. W niedzielę rano spacer po Głównym Mieście i pociąg do Szczecina po południu, kiedy było już ciemno.