Co spakować na koncertowy weekend

Przy wejściu na koncert w Berlinie ochroniarz wziął do ręki mój plecak, obejrzał go z dwóch stron i pokręcił głową. Za duży. Obok stał kontener, do którego ludzie wrzucali rzeczy, których nie mogli wnieść: parasolki, butelki, kijki do zdjęć. Plecaka do kontenera nie wrzuciłam. Wróciłam do przechowalni przy bramie, zapłaciłam za szafkę i weszłam z tym, co zmieściło się do kieszeni.

To było kilka lat temu. Od tamtej pory na każdy koncertowy wyjazd pakuję się w dwa bagaże: plecak na weekend i małą torbę na sam koncert. Tym razem, w maju, wszystko poszło gładko.

Najpierw regulamin

Zanim zacznę się pakować, czytam regulamin wydarzenia. Tak, ten długi dokument, którego nikt nie czyta. Przy koncertach plenerowych i w dużych halach są w nim zasady, które decydują o tym, co możesz wnieść:

Jeśli regulamin mówi „mała torba”, a ty przyjeżdżasz prosto z dworca z plecakiem, czeka cię szafka albo przechowalnia, jeśli w ogóle będzie. Dlatego na koncert wychodzę zawsze z noclegu, nie z pociągu.

Plecak na weekend

Do Berlina pojechałam z moim dwudziestolitrowym plecakiem, tym samym, o którym pisałam przy pakowaniu na weekend do bagażu podręcznego. Lista jest podobna, z kilkoma koncertowymi dodatkami:

• jedna koszulka „koncertowa” i jedna na zmianę na resztę weekendu,
• bluza na wieczór, bo po zachodzie słońca w maju robi się chłodno,
• cienka kurtka przeciwdeszczowa albo peleryna, zamiast parasola,
• wygodne buty, w których wystoisz trzy godziny,
• mała torba albo nerka na sam koncert,
• zatyczki do uszu,
• powerbank i kabel,
• plastry, chusteczki, gumka do włosów,
• krem z filtrem, jeśli koncert zaczyna się za dnia.

Mała torba na koncert

To jest najważniejsza część. W mojej torbie na ramię, płaskiej i mniejszej niż kartka A4, ląduje:

• telefon z biletem i zrzutem ekranu biletu, na wypadek braku zasięgu,
• dowód osobisty, bo czasem bilety są imienne,
• karta płatnicza i trochę gotówki,
• zatyczki do uszu,
• mały powerbank,
• pomadka i chusteczki,
• peleryna zwinięta w kostkę.

Butelkę wody zostawiłam w hostelu, bo regulamin pozwalał wnieść tylko małą plastikową bez nakrętki. Na terenie była woda w kranach i to wystarczyło.

Zatyczki, czyli rzecz, o której pisze się najmniej

Mam specjalne zatyczki koncertowe, które ściszają dźwięk, ale go nie zniekształcają. Słychać wszystko, tylko ciszej. Kosztowały mnie tyle co jeden obiad i używam ich od kilku lat. Po koncercie bez zatyczek przez dwa dni piszczało mi w uszach i od tamtej pory noszę je nawet na koncerty w małych klubach.

Jeśli nie masz koncertowych, zwykłe piankowe zatyczki z apteki też pomagają. Muzyka brzmi wtedy trochę głucho, ale słuch jest tylko jeden.

Ubranie na koncert w plenerze

Na koncert pod gołym niebem ubieram się na cebulkę, nawet w maju. Za dnia słońce grzeje mocno, zwłaszcza w tłumie, a po zachodzie temperatura spada o kilka, kilkanaście stopni. Koszulka, na nią lekka bluza z kapturem, którą można zawiązać w pasie, a w torbie peleryna. Spodnie, nie spódnica, bo siedzi się na trawie, na schodach, czasem na betonie.

Kolory mają znaczenie bardziej praktyczne, niż się wydaje. Jasne ubranie po koncercie w plenerze często nadaje się do prania od razu: trawa, piwo wylane przez sąsiada, błoto po deszczu. Na koncerty wybieram ciemne rzeczy, których nie szkoda.

Włosy spinam albo związuję. W tłumie i przy wietrze rozpuszczone włosy są wszędzie, a gumka na nadgarstku to jedna z tych drobnych rzeczy, o których przypominasz sobie dopiero wtedy, gdy jej nie masz.

Telefon i bilet

Bilety na koncerty są coraz częściej tylko w aplikacji albo w telefonie. Przy bramie, gdzie kilka tysięcy osób jednocześnie próbuje się połączyć z internetem, zasięg potrafi zniknąć. Dlatego bilet otwieram i zapisuję jeszcze w hostelu, robię zrzut ekranu i ustawiam jasność ekranu na maksimum, zanim stanę w kolejce. Jeśli bilet ma kod, który się zmienia albo wymaga logowania, sprawdzam dzień wcześniej, czy działa bez sieci.

Telefon ładuję do pełna przed wyjściem. W czasie koncertu przełączam go w tryb oszczędzania baterii i robię mniej filmików, niż bym chciała. Powrót z mapą i wiadomość do siostry, że jestem w hostelu, są ważniejsze niż kolejne nagranie refrenu, którego i tak nie obejrzę.

Czego nie zabieram

• Dużego aparatu. Telefon wystarczy, a duży aparat często jest zakazany.
• Parasola. Zakazany prawie wszędzie i przeszkadza ludziom z tyłu.
• Nowych butów. Nic nie zepsuje koncertu tak jak otarcie na pięcie w pierwszej godzinie.
• Biżuterii, której szkoda. W tłumie wszystko się może zgubić.
• Dużej gotówki. Karta działa w każdej budce, a gotówka na wszelki wypadek mieści się w etui telefonu.

Berlin w maju

Koncert był w sobotę wieczorem w plenerze, na scenie otoczonej drzewami, kawałek od centrum. Zaczęło się w pełnym słońcu, skończyło po ciemku, a w środku przez kwadrans padało. Pół widowni wyciągnęło peleryny, druga połowa śpiewała mokra. Bluza w torbie była najlepszą decyzją dnia.

Przed koncertem chodziłam po mieście bez planu. Kawa nad kanałem, pchli targ w parku, długi spacer wzdłuż Szprewy. W niedzielę rano pospałam dłużej, zjadłam śniadanie w piekarni na rogu i wróciłam do Szczecina regionalnym pociągiem, który z Berlina jedzie około dwóch godzin. Ze Szczecina do Berlina jest bliżej niż do Poznania i ciągle o tym zapominam.

O powrotach z koncertów pisałam tydzień temu przy Łodzi. Z Berlina wróciłabym nawet tej samej nocy, ale wolałam rano i spokojnie.