Festiwal pod dachem - jak wygląda od środka hala namiotowa

W niedzielę o 15:10 stałam w kolejce do bramki z biletem w telefonie i po raz pierwszy od dawna nie miałam przy sobie kaloszy, peleryny ani foliowego worka na plecak. Dzień wcześniej wróciłam z Poznania, nogi miałam jeszcze zmęczone po bruku Starego Rynku, a festiwal był tak blisko domu, że część drogi przeszłam pieszo. Przede mną, nad nabrzeżem, stała długa biała hala z dwuspadowym dachem. Wyglądała jak magazyn, który ktoś przez noc postawił przy wodzie.

Na festiwale jeżdżę po Polsce. W lipcu przetrwałam cztery dni nad morzem z namiotem, kaloszami i workami na śmieci. Tym razem festiwal przyjechał do mnie: jeden dzień, kilkanaście foodtrucków, dwie sceny, muzyka od popołudnia do 23:00. I wszystko pod dachem.

Bilet kupiłam w czwartek wieczorem, zgodnie z czwartkową zasadą, choć tym razem nie musiałam szukać ani pociągu, ani noclegu. To było dziwne uczucie: festiwal bez rozkładu jazdy, bez plecaka na trzy dni i bez sprawdzania, o której odjeżdża ostatni autobus. Do domu miałam dwa przystanki tramwajem albo półgodzinny spacer. Wróciłam pieszo, z mapą w głowie, a nie w telefonie.

Pierwsze wrażenie: to nie jest namiot

Słowo „namiot” kojarzy mi się z płachtą na stelażu, która łopocze przy każdym podmuchu. Hala namiotowa to coś innego. Ma sztywną konstrukcję z metalowych ram, ściany z paneli, a dach napięty z białej plandeki. Środek jest jasny nawet bez reflektorów, bo światło przechodzi przez dach. Pod nogami równa podłoga. To ona najbardziej zmieniła mi festiwal: żadnej trawy rozdeptanej w błoto, żadnego szukania kawałka suchej ziemi, żeby postawić plecak.

Organizator podzielił halę na strefy jak mieszkanie. Przy wejściu kasy, szatnia i punkt z wodą. Dalej długi pas z foodtruckami i barami wzdłuż jednej ściany, naprzeciwko stoły i ławki. Na końcu, przy krótszej ścianie, główna scena. Mniejsza scena stała w drugiej, mniejszej hali, połączonej przejściem. Dzięki temu dźwięk z jednej sceny nie zagłuszał drugiej, a w strefie jedzenia dało się rozmawiać bez krzyczenia.

Jak stoi scena pod plandeką

Pytałam o to technika przy stanowisku realizatora dźwięku, bo przez cały koncert patrzyłam w górę. Kolumny i światła wisiały na kratownicach podwieszonych pod konstrukcją dachu, a nie na wysokich wieżach jak na festiwalu w plenerze. Scena była niska, przez co występujący stali bliżej ludzi. Technik powiedział mi tylko jedno zdanie: „Pod dachem nie walczymy z wiatrem, walczymy z echem”. Słychać było dobrze, choć przy perkusji ściany trochę oddawały dźwięk.

Zatyczki do uszu miałam w kieszeni kurtki, jak zawsze. Na zamkniętej przestrzeni przydały się szybciej niż na otwartym polu.

Toalety, szatnia i inne rzeczy, o które nikt nie pyta

Na każdym festiwalu najpierw sprawdzam dwie rzeczy: gdzie są toalety i czy jest szatnia. Tu toalety stały w osobnym module hali, z prawdziwymi drzwiami, umywalkami i światłem. Kolejka była, ale w środku, a nie na deszczu. Po lipcu nad morzem i rzędzie przenośnych kabin na słońcu to był luksus.

Szatnia była płatna, kilka złotych od wieszaka. Wzięłam ją od razu, bo za dnia było ciepło, a po zmroku od wody ciągnęło chłodem i ludzie zaczęli zakładać kurtki. W hali stały nagrzewnice, więc w środku było znośnie do końca.

Przy barach działał system, który chętnie zobaczyłabym na każdym festiwalu: zamówienie przy jednym okienku, odbiór przy drugim, a między nimi wolne przejście. Pod dachem, gdzie nie da się rozepchnąć kolejki na trawę, ma to sens. Ławki stały w rzędach, więc o miejsce do jedzenia trzeba było trochę powalczyć, ale nikt nie jadł na stojąco w deszczu.

Jedna rzecz mniej mi się podobała: przy pełnej hali powietrze robiło się ciężkie, szczególnie przy foodtruckach. Co jakiś czas wychodziłam przed halę, na nabrzeże, odetchnąć i popatrzeć na wodę.

Kto stawia takie hale

Wieczorem w domu poczytałam, kto w ogóle takie konstrukcje buduje i jak to wygląda od strony firmy. Wrocławska spółka Ekodynamic ma osobną stronę dla naszego miasta: hale namiotowe Szczecin (https://www.ekodynamic.pl/szczecin-hale-namiotowe/). Piszą tam o wynajmie i sprzedaży hal dla firm i osób prywatnych, na wesela, pikniki, bankiety i targi, a także o halach magazynowych i produkcyjnych. Każda ma podłogę, dwuspadowy dach i ściany, a rozmiar dobiera się do potrzeb.

Najbardziej zaskoczyło mnie, że montaż hali namiotowej (https://www.ekodynamic.pl/szczecin-hale-namiotowe/) nie wymaga fundamentów ani dodatkowych wsporników. Konstrukcja jest modułowa, więc stawia się ją i rozbiera szybko. Dla festiwalu to ma ogromne znaczenie: w czwartek na nabrzeżu jest pusty plac, w niedzielę gra muzyka, a we wtorek po hali nie ma śladu.

Dlaczego wolę festiwal pod dachem

Nie zrezygnuję z festiwali pod gołym niebem, bo jest w nich coś, czego hala nie da: zachód słońca za sceną i noc pod namiotem. Ale na jednodniowy festiwal jesienią albo zimą hala wygrywa w każdym punkcie, który zwykle psuje mi zabawę:

• pogoda: deszcz bębni o dach, a ty stoisz w suchych butach,
• podłoga: zero błota, można usiąść na chwilę nawet na ziemi,
• toalety: w środku, ze światłem i umywalką,
• temperatura: nagrzewnice i szatnia, czyli kurtka nie musi wisieć na biodrach przez cały koncert.

Przy wyborze festiwalu sprawdzam teraz w opisie, czy cała impreza jest pod dachem, czy tylko część. „Strefa zadaszona” często oznacza jeden namiot przy barze, a nie halę dla wszystkich.